Aradığınız Şuura Şuan Ulaşılamıyor

-Merhaba

+Merhaba

-Erkek veya dişi misin (ama yanlış bir yazımla. Male ve female olacakti)

+Hayir gmail'im

-Gay misin yani 

Son dönemde cevremde duyduğum diyalogları genelde böyle. Gay'lik olarak degil. Soran sorusunun cevabının gelmediğinin farkında değil. Cevap veren neye cevap verdiginin. Birisi soruyor. Diğeri zaten dinlemiyor, o an neyi konuşmak istiyorsa ona devam ediyor. Bakışları sende değil, seni duymuyor, görmüyor hatta. Aklında ve gözlerinde anlatacağı şeyin görseli var. 

Is yerimde boyle 1 tane bile kişi yoktu. Böylesi giremezdi zaten. Elemede elenir. Ama kahve içtiğim yerde, kurulan whatsapp gruplarında, kurekte çok var. 

Bu insanlar bi sekilde hayatın içinde, para falan kazanıyorlar. Evliler, çocukları var. Bazilari guvenlik birimlerinde calisiyor. Etkili parametreler eğitim desem, gittiğim kafede çalışan cocuk eğitimli değil ama böyle şuursuz değil, hatta onunla bu durumları fark ettikçe bıyık altından gülüyoruz, spor saglikli yaşam desem, kurekte de var bu suursuzlar. 

Merkeze getiriyorsun, geri dağılıyor, dur orada değiliz mevzu şu diyorsun, alakasi donelerle geri dağıtıyor. Ne bir plan netlesebiliyor günlerce, ne de tartışılan konu sadede geliyor. 

Bunlarin anlatacağı şey de bi b.k değil he. Ama ona göre belli ki çok önemli. Hicbiseyi fark etmeyecek kadar. 

Anlatırken karsisindakinin bu tavirlardan fenalık geçirdiğinin de farkında değil, çünkü görmüyor dinleyicinin bakışlarını, derin bunalan nefes alışlarını. Bu şuursuzluk mudur, bencillik de içerir mi, babam böyle pasta yapmayı nerden öğrendi, ıssız acun öldü mü kafamda deli sorular var. 

Ama biliyorum ki imdi yürek yırtılır.

Selametle

Duygu 

Mütecaviz Geldi Haanıım, Yok mu Kendini Sunan? Yok!

Evet yine bir yaz akşamı ve yine tecavüzü haklı kılmaya çalışan ve bunu islami değerlerle bağdaştıran bir insanla yollarımızı ayırdık. 

Oysa her şey sakin bir sahil oturmasında başlamıştı. 

Malumunuz ben ODTÜ mezunuyum. Bundan da memnunum. Yine olsa yine okurum. Tercih ederim yani. 

Beynimin mekanik ve analitik çalışmasında en büyük etkendir. Ve bu şekilde çalışan beynimi ben seviyorum. Faydası ve zararı bana ait şeylerdir. 

Elbette her yapı gibi, okuldan bahsediyorum, bu yapı içerisinde de farklı oluşumlar var, başka amaçlar güdülerek ilerlenen mevzular var. Bunu ben de kabul ediyorum. Ancak bu okulu okuyan herkes terörist değil, Boğaziçi'ni bitiren herkesin mason olmadığı gibi. 

İnsanların, özellikle de güya islami hassasiyetle, bu konuda değerlere hakaret etmesini de haklı kılacak bir bakış açısı olduğunu düşünmüyorum. Evet hak ile batılı ayıralım. Ben de bu düşüncedeyim. Bununla beraber saygısızlığa ve sınır aşımına asla yokum. 

"Ay sizin ne özelliğiniz var, ay  ne mesela güzel olan orada, ay şu ay bu" ağız yüz büke büke söylersen, ben sana bunun benim bir değerim olduğunu ve laf söyletmeyeceğimi dememe rağmen, bozulduğum açık olmasına rağmen anlamazdan gelirsen, söylememe rağmen dalga geçer gibi "ay tabi akıllı çocuklar çıkabiliyor" vs dersen, bırak kazanıp girmeyi veya bitirmeyi, önünden geçemeyecek bir kapasitedeysen, daha kendi nefsine dur diyip, poponun çapını bir cm bile küçültemediysen, kusura bakma ama sen bana laf söyleyecek bir durumda değilsin. Yaşını bahane edip saygı da isteyemezsin. 

Daha fenası, bunu dile getirdiğimde, yani bu sınırı aşmaması gerektiğini dile getirdiğimde, bunu saygısızlık atfedip bana yüklenmen, gitmekle tehdit etmen, başımda 5 dk bağıra bağıra Balat sahilde konuşman ve hakaret etmen, zaten sınır çekmekle doğru davrandığımın en büyük kanıtı. Bunun adı da var, manipulasyon.

Allah'tan bu tarz kişilere o kadar çok denk geldim ki, güya da edep ehli bazıları, artık daha ilk sinyalden gelen manipulasyonu görüp durduruyorum. Ha işlerine gelmeyip çirkefleşiyorlar o ayrı. Çünkü ben kendimi sunmakla mükellefim değil mi? Değil.

Bazıları samimiyet artmasını mütecavizliğine hak göstermeye bayılıyor. E o zaman sevgili abla geçinen kişiler, sevgili yaşı büyük kaprisi arşa uzanan zorbalar, alınganlar ve her meseleyi izzeti nefs meselesi yapanlar, bana sokmak için dikelttiğiniz uzvunuzu ben geri çevirip size münasip şekilde monte ederim. Buna çemkirmek hakkınız olduğunu da düşünmüyorum. 

O zaman da karikatür, yapay zeka sağ olsun ağlamak yerine şuna dönüşüyor. 

Ben de kendimi korumakla mükellefim zira.

Selametle,

Saldıray Abi sen misin?

Dun kafam takıldı biseylere. Ramazan vesilesiyle uykumu da tam tersine çevirdim. Sabaha kadar otur. Gün içinde uyu. Akşam da dinlenmiş vaziyette spora git. 

Haliyle gece 12den sonra baya enerjik bir şekilde vakit geçiriyorum. 

Dun de dediğim gibi kafam takılı bir yerlere. 2 gecedir uyku da tutmadı. Dedim spordan çıkınca oyalanayim. Kahvemi içtim. Geceyarisini geçti, metrolar falan bitti. Canim taksi de istemedi. Dedim yürüyeyim. Başladım Nisantasi'ndan, maksadim Balat'a kadar yürümek. Saat 01.00 civarlarında. Heryer bomboş. Kimsecikler yok. En son Taksim'i geçip Tarlabaşı çıkarlarına gelince baktım kafalar ardı arkasına dönmeye başladı. Aslında ortamda adıyla alakali durumlar yoktu. Travesti yoktu, hayat kadını yoktu. Ama bu beklentide olan erkekler vardı. 

Bu arada ben spordan çıktığım için spor bir üstleyim, Bere var kafamda, sırtımda sirt cantasi. 

Yani kadın kadın değilim. 

Hele işe çıkmış bir kadın gibi hiç değilim.

Ama baktım kafalar dönmeye başladı, Dedim Duygu taksi zamanı geldi. Atladım geldim Balat'a.

Lakin, hep düşündüğüm şeyleri yine düşündüm. Muhakkak ki ben hayat kadını değilim, bu zaten bence belli de, beklentiler miydi bu adamların kafasını çevirip duran. 

Misal aynı akşam daha tarlabasina gelmeden, yol kenarinda yürüyorum, selektör ve kör kornalarla iletişim kurmak istiyorlar. Mesaj şu; " Düşünür muyuz?"

Garipsedigim ise, velev ki düşündüm, hadi düşündüm, arkadaşım sen her saniye bu mevzuya hazır mı geziyorsun. Ekipman olarak demiyorum, istek olarak diyorum. Sen kendi halinde giderken yolda baktın sağda kaldırımda biri yürüyor, ahanda şimdi sevişek (siz böyle demiyorsunuz da yazıya yazmayayım şimdi ne dediginizi) mi diyorsunuz. Hemen ekipman da ayağa kalkıp "ben hazırım abi, benlik bisey mi var?" mi diyor. 

Ne garip gudulenmis kodlanmış biyolojileriniz var la. Bu ne. Hastayım ben belki, pisim, belki beceriksizim, ya herseyi geçtim, kimim bilmiyorsun be adam. O yakınlığı girecegin kadının bi adını soyadını bil bari. 

Bir de dediğim gibi, bir yerim gorunmuyor, kadınsı bir halde değilim, seni o konuya sevk edecek bir görüntüde değilim. Diyemezsin ki "Vallahi düşünmüydum da o sirt çantasını görünce bir haller geldi bana."

Yıllar evvel lisedeyken ilk defa başıma gelmişti. Avcılar'da durakta otobüs beklerken korna üzerine korna. Tabi ergenlikle daha da rahatsız olmuş ve eve gelip sinirden ağlamıştım. "Durakta bekliyorum başka nerede bekleyebilirim ki" diye. 

Bir başka açıdan da, belki de o selektör ve kornaya dönüp, hadi aslanım gidelim diyen de oluyor belki. Durduk yere. Yolda yürürken. Olabileceğini bilmekle beraber vallahi yine şaşırırım. Tek eşli olunması babindan değil, en basta dediğim, yani bir sevisme icin de bir merhabalasmak gerekmez mi ya. İletişimin varanilecegi en son noktayı İlk nokta olan selamlasmayla başlatmak gerekmez mi selektör yerine. 

Ayrıca ben koyun muyum, selektör ne ya 😅

Yani her saniye sevismeye aklın eriyor ama karşındaki cinsi anlamaya zerre ermiyor öyle mi. 

Yarabbi hikmetinden sual olunmaz, sadece demek isterim ki, su isi güdülerle beraber azıcık akıl mantığa da soksa miydin yahu. 

Birazcık akledenler mi cogalsaydi sanki 😏

Selametle

Duygu

Peki Peki Anladık. Sen Neymişsin Be Abi.

Gecen sene itibariyle insan denen varlığa çok da sey yapmamak lazım geldiğini görmeye başladım. 

Cok da sey yapmamakdan kastim, ciddiye almamak, merkeze koymamak, hak ettiği yerde tutmak gibi şeyler. İnsan önemsiz bir varlık olduğundan değil. Kendine dikkat etmediğinde sığdan da sığ, çirkinden de çirkin, basitten de basit, hainden de hain olduğu icin. 

Hatta çoğuna karşı mesafeliyim. Merhaba merhaba. Mesafeye bayildigimdan da değil. Görece mesafeli olmak şu anki şartlarda ve bu muhataplikta daha sağlıklı olduğu için. 

İnsan muhakkak ki yalnızlığa göre yaratılmamış. Ama, ammaaa, sürekli kendi uygulamadigi halde akıl verenden, talep etmediğin halde akıl verenden, meczuplardan, tebliğcilerden (temel yapılması gerekeni yapmiyor, ayet tebliğ ediyor vay maşallah), seni konuşturmayıp tek derdi kendini anlatmak olandan, yani sana çöpünü boşaltandan, nasilsini sadece sen de ona nasılsın de de susmadan anlatmaya baslasincilardan, kaprislilerden, alınganlardan, kabalardan, aklı evvellerden, hep şikayet edenlerden, en çok kendisi bilenlerden, ağzından çıkanı kontrol edemeyenlerden, birak kontrolü fark bile etmeyenlerden, konumu veya unvanı gereği bir tarafı kalkıp kabaligini görmeyenlerden, karadenizlilerin dedigi gibi darlandum ve bezdum. 

Simdi magazin olacak ama tam yerli yerinde, zamanında Hande Ataizi'ne dediler ki, sevgilin çok genç. Bu nedir hocam? Ne dedi peki Hande? "Hala umutları bitmemiş, hayalleri olan birisinden palavra dinlemek, başarılı bir iş adamının kaprisinden iyidir diye düşündüm." 

Ki bu kadın görmüş, geçirmiş, de ki Londra'da öğlen yemek yiyip akşam da müze gezecegiz, ertesi gün de sanat akımları üzerine konuşacağız. Sırıtmaz gelir senle. Ona rağmen kaprise dur demiş. 

Misal kürege gidiyorum. Yaşı çok büyük olanlar da var. Genel gördüğüm herkes çok biliyor; ama tüm akıl verenler ve çok bilenlerin teknikleri hep eksik veya yanlış. Daha kendini düzeltmemiş, ne başkasının küreği ne de dümene oturan hocanın yaptığı yanlışlar kalıyor bahsedilmeyen. Yahu, o adam dümende zaten tüm detayları görüyor. Gerekli ise uyarıyor. Yetmedi esas hoca takip botuyla geliyor bakıyor. Bazen yorum yapmıyorlar doğru. Bazen teknedeki dizilim çok doğru olmuyor evet. Ama bu senin kendi tekniğini duzeltmene ve düzgün antrenman yapmana engel değil. Totalde evet denk insanlarla olmadığında antrenman aksıyor ancak, yine de kazanç sağlayacak şekilde çalışabilirsin. 

Veya fitne fucur gibi geride dedikodu yapmak ve ben ne şahaneyim triplerine girmek yerine hocayla konuşup başka bir düzen rica edebilirsin. 

Ama yok, hep şikayet, hep fitne fucur. 

Sen önce kendini bi duzeltsene. 

Ne demiş büyük üstad MFÖ 

Peki peki anladık

Herşeyden sen anlarsın

Herşeyi sen bilirsin

En güzel grubu sen kurdun

En güzel ritmi sen buldun

En iyi dalgıç sensin

En güzel filmi sen çektin ah

Peki peki anladık

En güzel sen ağlarsın

İlk önce sen başlattın

En önce sen yavaşlattın

En uzağa sen gittin

En çabuk da sen döndün ah

Zamanında çevremden birisi hep bu minvalde davranıyordu ve ben hic bisey demeden, ima dahi etmeden bu şarkıyı açmıştım. Hic ona yönlendirmedim ama konuyu. 

Şarkıyı duyar duymaz gelip bana çatmıştı, "Ben öyle değilim tamam mı" diye 😄

Tamam 😄😄😄.

Peki peki 😄

Yalan Hakim Bey

Bugun eksisözlükte bir başlık gördüm. 

"İcat edilmesi beklenen seyler" adında. Başlık altında birkaç kez tekrar eden yalan tespit eden dedektör/ makina vb istek vardı.

Bu istek, insanın güven arayışını bu dönemde özellikle yeniden farkettiriyor. Yalan, olanı olduğu gibi dememek, güven sarsıyor ve insan gerçekten güven olmadığında cok huzursuz. Çünkü kurbağanın gördüğü muameleyi görmüş oluyor aslında. Ve rızası olmadan. 

Bunu garip bir şekilde farklı karakter ve inanışta birçok insan talep etmiş. Demek ki güven ihtiyacı ortak ve çok fazla kişinin bu mağduriyetten canı yanmış. 

Aslında en kolay olanı doğruyu olduğu gibi konuşmak. Neyse o. Kaba veya uslupsuz olmaktan bahsetmiyorum. Yine nazikçe ama olanı olduğu gibi konuşmak. 

Aslında dedektör olmasa da, ki belki bir gün icat edilir, ben bu tarz eylemlerin insanın yüzüne yansıdığını düşünüyorum. Hani birisinin ifadesini görür ve şey dersiniz, "Ya bisey var tanimlayamiyorum ama bi kaypaklık, değişik bir gülüş, tonlama, bakışlardaki hal, bedenindeki bir duruş." Güven teşkil etmez ama bir dataya da oturtamadigindan hissi bir yerde kalır. Senin için bilir ama başkasının gözünde varsayım gibi görünürsün. Zan gibi kalır. 

Bende de öyle kişiler var. O dosyada duran. Elimde hic data olmayan, ama bir gün net kazık atacaklarını düşündüğüm, bana değil başkasına belki, şuan sadece o kazık atmasını gerektiren seyleri kaşınmadığı için ortaya çıkmamış kişiler.

Sınanmadigin günahın masumu degilsin derler ya, o hesap. 

Ha ben bunu nerden biliyorum, gerçekten biliyor muyum yoksa bana mı öyle geliyor, zamanla göreceğiz. 

O vakte kadar da altta kalan kurbaganın canı çıkmasın ama. 

😁

Edep mi Akışa Bırakmak mı?

Son dönemde yaptığım bir alışveriş bende netlik ve açık iletişimin, sorunlar karşısındaki telafinin önemini gösterdi. 

Bir çadır aldım. Ikinci el. Ama bir kere kullanilmis. Sikayet de su almasi. Ama tekrar test edilmis ve su almadigi netlestirilmis. 

Kampa gittik. Hava sagolsun 10 saat yağmur yağdı. Çadır da su aldı. İyi ki de yağmış. Bana zor olsa da bu eksiği görmüş oldum. 

Iadeye gittik. 

Pek tabi almak ilk etapta istemedi. Video kanıtları elinde olmasına rağmen. Canı çok sıkılmışmış, elinde iade icin yeterince para yokmuş, sonra nasıl olduysa bir yerden para çıktı. Saticiyi zor durumda bırakmakla itham da edildik. Telafi olarak hala sikayetle geri gelen başka bir çadır tabiri caizse bize kakalanmaya çalışıldı. Var olan kötü çadır tenteyle kullanıma yönlendirilmeye calisildi. Yani bir de tenteye para verecektim. Almadık. Ödeme için de yazılı gecelim her iki tarafın da hakkı için dedik. Asla yanasilmadi. Bana amatörce ilk taksidi ödendi ve kalan kısım için de beni çok darlamayin elime geçince ödeyeceğim dendi. 

Ve bu beyefendi dini imanı tam bir beyefendi. Baya mutaassip biri. 

Ama konu telafi, açık iletişim, net bir şekilde ödeme planı çıkarılmaya gelince kaçak dövüş oynadı. Biz net tavrımızı bozmadigimiz için en azından ilk taksidi o an aldık. 

Bu nedir, usul bilmemektir, edep yoksunu olmaktir, yol yordam bilmemektir, güven sarsmaktir. 

Guven sarsmanin en kötü şeylerden biri oldugunu düşünüyorum. Ve su dönem bunun aksini yapan o kadar az insan var ki. Ben ticaret insani değilim, ben bile en kötü bir yerde yazılı geçerim. Yıllardır ticaret yapan ise muallak bir yöntemle ödeme planı yapıyor. 

Yeni nesil deyimle akışa birakiyor. 

En son konuştuğum biri de öyle demişti. "Akisa bırakalım bakalım enerji bizi nereye götürecek." Enerji bizi nereye mi götürecek? Niyetin neyse oraya götürecek. Yav haydi arkadaşım, 15 yaş gibi ne saçma cümleler bunlar. Neyin nereye götürdüğünü hala öğrenemedin mi bu yaşta? O zaman malsin. Yok öğrendin ama ayak yapıyorsan o zaman da yalancı ve dolandırıcısin. De haydi. Bak sinirlendim yine. 

Konuya donersek; şuan ben yabancı bir şirkette çalışıyorum. İslamiyetle alakası yok duruş ve beyan olarak. Yine de tüm süreçler, tüm toplantilar o kadar net ve şeffaf ilerliyor ki. Asla acık veya yoruma dayalı bir kısım bırakılmıyor. Size iş yapan insanlara hediye alıp alamayacaginizdan bunun maddi limitine, toplantılarda kimin ne yapacağının netlestirilmesinden güçlü bir iletişimde bunun paylaşılmasına çok fazla örnek uygulama görüyorum. 

Ve diyebilirim ki çalıştığım hiç bir Türk firmasinda bu yoktu. Değil ki bir esnafta bunu görelim. 

Alınması gereken çok fazla edep yolu var. Sistem yolu, yol yordam yolu var. 

Ve gozlemledigim, bunun çok ama çok gerisindeyiz. 

Değişir mi? Muhakkak, şuurlu bir duruşla değişir. Akışa birakmazsak 😎😄

Hazır Olmak

Bu fotodaki çocuk, kendisi doğmadan önce ebeveynlerinin çekildiği fotoğrafı görüp, kendisi olmadığı için ağlıyor. Annesinin, babasının kim olduğunu sorguluyor. “Peki kendisi nerede?” bunu soruyor. Henüz dünyada olmadığını öğreniyor. Olmamak ne demek, var olmamak. Nasıl yani “Sen yoktun o zaman.” ??

İçli içli ağlıyor. 

Neden? Hatta “yiden?”

Hazır olmadan ileri seviye bir bilgiye erişince yaşanan travmaya örnek olmuş. 

Kainatın işleyişini bilseydik, hersey olduğu gibi bize gösterilseydi, biz de böyle şok olur olur muyduk acaba. Gülemezdik belki de. 

“**Allah'a yemin olsun, benim bildiğimi siz bilse idiniz az güler, çok ağlardınız.”** *[Tirmizî, Zühd 9, (2313); İbnu Mâce, Zühd 19, (4190).]*

Zalim Kader

Son dönemde yaşadığım bir olay anlasilmak ve bilinmek isteği ile ilgili bir yazı isteği doğurdu bende.

Bir yakınım bana uygun oldugunu düşündüğü birisi ile tanışmamı istedi. Güvendiğim biri olması hasebiyle de bunda bir mahal görmedim.

Tanışmaya varmadan ne kadar alakasız iki kişi olduğumuzu zaten farketmistim.

Sonra düşündüm, kendimi nasıl izah etmistim ki bu garip eşleşme birileri için mükemmel olarak nitelendirilmisti. Veya ben iyi izah etmistim de herkes kapasitesince algıladığı için hayatı ve insanları bu noktaya gelmiştik belki de.

Kendini farklı mecralarda baya ifade eden biri olarak dedim ki sonra, bu karşı taraf ile alakalı olsa gerek. Beni, eylemlerimi, yasantimi bilmelerine rağmen demek ki karşı tarafın filtresi çok delikti. Benim ince dokudugum konular o geniş deliklerden langır lungur geçmişti.

Belki de insan, Allah'ın bilinmek istemesiyle benzer şekilde bilinmek istiyordu. Önce bilinmek sonra anlasilmak. Kalpleri bu ferahlatiyor olabilirdi. Anlaşılmamak da o denli insanı yalnızlığa sürüklüyordu. Izahtan sıkılmaya, denklik için dua etmeye.

İnsan bu tabi boş boş durmuyordu. Hala yaşamaya, görmeye ve gelişmeye devam ediyordu da filtreleri iyice inceliyordu haliyle. Aynı İstanbul'a hizmet veriyorsun veriyorsun da nüfus artıyor ve hizmet yeterli gelmiyor ya. Onun gibi biseydi bu. Altyapı meselesiydi, üzerine biseyler koymakla ve öngörülü bir şekilde koymakla alakalıydı.

İnsan ilişkileri de bu misal. Sen durmazken birileri duruyordu ve herkes kendini bir yerde zannediyordu.

Bu da kendini tanımanın, tarafsız bir şekilde kendini ölçüp hayatta nerede durdugunun ne kadar önemli olduğuna getiriyordu konuyu.

Cem Yılmaz da bir söyleşisinde bunu dile getirmişti. Filmlerindeki bir karakterin işleri yolunda gitmiyordu da, hayatı bu kadar sarsak bir şekilde ele almanın neticesi olarak bunları yaşadığını vurguluyordu.

Hayatı sarsak şekilde ele almak. Çok güzel ifade 

Sonra gelsin "Zalim kader, ben ne ettim eyledim de bu oldu." zırvaları. Cok alakasız yerlerde oyalandigin için olabilir mi:)

Benim örnekte de bir öneriyi ciddiye alırken öneriyi verenin kim olduğunu, sadece iyi insan olmasının yeterli olmadığını önemsemem gerektiğini çok net bir şekilde idrak etmiş oldum.

Kaderde orada burada bir sorun yok.
Sen olayi kapsamlı görmüyorsun. Yanlış seçim yapiyorsun. Bunu alakasız donelerle destekliyorsun, e matematik düz. 2+2=4 olunca da ben 7 istiyordum diyorsun :)

Hepsi bu.

Self-Sabotage (Kendini Baltalamak)

 

Son dönemde hayat öyle şeyler gösterdi ki bana, bazı noktalarda emin gibiyim artık. 

Çok şikayetçi insanlar görüyorum bir süredir ve bu yaklaşım beni çok yormaya başladı. Elbette hayatta zor şeyler olacak ve arada şikayet veya illallah dediğimiz yerler olacak ama daim surette bu yaklaşımın kişiyi baltaladığını düşünüyorum. 

Hep iş kötü gidiyor olamaz, sen şahanesin ve hep yanlış kadınlar sana denk geliyor olamaz, hep kandırılıyor olamazsın. 

Örnekler çoğalabilir, demek istediğim, hayat aslında sana hazır lokma olarak gelmiyor. Bir şeyler geliyor, sen onları kendinle yoğurup bir tepki veriyorsun ve bu tepkiler bir sonuç doğuruyor. Bu sonuçlar da hoşuna giden veya gitmeyen şekilde olabiliyor. 

Hoşuna gitmeyen sonuçlardan şikayet eden kişilere baktığımda daimi gördüğüm, bu kişilerin tepkilerindeki anlamsızlık, yanlış ifadeler, şuursuzluk, kendi bakış açısının etkisiyle ters teptirecek şekilde ifadeler. 

Misal, hep yanlış kadın geldiğini veya negatif bir bağlam ile tüm kadınların aynı olduğunu söyleyen kişinin; davranışlarına dikkat etmeyen, özensiz davranan, kalp kıran, sevgisini göstermeyen, sadece kendisini düşünen ama tam aksini olduğunu "zanneden" veya işine tam aksi gibi olduğunu düşünmek gelen bir adam olduğunu söylememe gerek var mı? Bu davranışların sana karşılığı elbette ortak bir şekilde aynı tepkiler olacaktır ve bunun Havva'dan itibaren hiçbir kadınla ilgisi yoktur :) 

İş ortamında yöneticisinin garip davranışlarına maruz kalan kişinin, yöneticinin psikopat olmadığı senaryoda, aslında işlerde tutarsız davranan ve süreklilik konusunda güveni sarsan birisi olması aslında o  yöneticiyi bu uyarılar silsilesine itebiliyor. 

Muhakkak ki çok bağlam var, ama demek istediğim sorumluluk almak. 

Sana hiçbir şey hazır lokma olarak gelmeyecek ve sen ne ekersen gerçekten onu biçeceksin. Ve hoşuna gitmeyen sonuçların muhakkak ki az veya çok yüzdede senle alakası var. Bu bakış açısına sahip olan, bu sorumluluğu alan işte tam olarak aşağıdaki ayeti doğrular nitelikte davranıyor demektir. 

 قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَٓا اَنْفُسَنَا وَاِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِر۪ينَ     

(Âdem ile eşi) dediler ki: Ey Rabbimiz! Biz kendimize zulmettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize 

acımazsan mutlaka ziyan edenlerden oluruz.

Şahsi Fonksiyonumuz ve Esma Terkibi

Geçenlerde Instagram’da gezerken böyle bir gönderiye denk geldim. Adamın fotoğrafı ve bu fotonun denklemlerle çizimini ifade eden bir görsel. 

Aynı kavramlar arasında çok geziyorum. Her bilgi, veri genelde aynı yerlere bağlanıyor. Kaynak tek çünkü. Zaten söylenmiş sözlerin, ayetlerin örnekleri oluyor. Bu gerçekler her şeyle anlatıldı Şevket hoca gibi. Yetmedi hayat da her yerden aynı şeyi anlatıyor. Burada da aklıma hepimizin, bizi tanımlayan bir fonksiyon terkibi olduğu geldi. Hatta tek de değil, bir fonksiyonlar bütünlüğü. Birkaç denklemden oluşan. Aynı yukarda olduğu gibi. İsmi-i Azam gibi, herkesin kendine has ismi-i azamı. 

Bunlar senin resmini oluşturmak için hazırda bekliyorlar. Sana düşen, her bir denklem için x değerleri koymak ve y değerleri elde etmek. Ancak sen x yerine olmadık rakamlar koyuyorsun, resmin tam manasıyla oluşamıyor. Kaşın yukarı kayıyor, bir gözün büyükken diğeri ufalıyor, ağzın çarpılıyor. Tövbe estağfirullah, sonra sana “Senin yüzüne ne olmuş, böyle tövbe estagfirullah bişey olmuş.” diyorlar Gora filmindeki gibi. Tövbe estagfirullah tabi. Refleksle ağızdan çıksa da tövbeye sevk etmesi bakımından çok doğru bir tepki. 

Diyorsun ki, ben ilk denklemime 5 koyamam, hak etmiyorum ki 5’i. Veyahut diyorsun ki, 2. denklemim kesinlikle x=100 iken şahane olacak. Halbuki çok fazla. 2. denkleminde itidali 65 ile yakalayacaksın. Bunlar misal elbette. Denklemlerinin ne olduğunu da, her birine hangi x değerlerini koyacağını da sen bulacaksın. Temel hedefin dengede olmak olacak. İtidali hedefleyeceksin ki, en güzel halin ortaya çıksın. Burada doğru yanlış yok. Senin burnun diğerlerinden büyük olabilir. Diğerinin de gözü küçüktür. Ancak senin gözün x=5 ile en kamil haline ulaşırken, diğerinin gözü x=28 gerektiriyor olabilir. Deme o neden 28 kullanıyor da ben 5 diye. Denkleminle kavga etme, razı ol. X değerlerini atarken, koyarken yeter ki korku ve isteklerine göre koyma. İtidalde olarak x değeri ata denklemine. 

Burada Efendi’nin sana şahsen söyledikleri (ki ne büyük lütuf, açıkça senin x değerin söyleniyor sana), lütfedilen görevler, görev verilmese dahi hayat içinde farklı koşullara koyulman, değişik ortamların yaşatılması, sanki doğru x değerini gör diye. Açıkça denmeyecek belki, 1. denkleminde x=18, 2. denkleminde x=21 olsun diye. Ama sanma ki girdiğin ortamlara sen tesadüfen giriyorsun. Bak bakalım burada denklemlerinin ne olduğu veya x değerlerinle alakalı neler görebilirsin. 

Çekiniyorsun ya bazen, ben burada yapamam, 3. denklemime x=2 koymaya alışkınım. Ama sana aslında deniyor ki, “korkma, burada x=11 koyman gerekecek ve koyabildiğini de göreceksin. “

Burada esas mesele bence büyük resmin ne olduğu ve nasıl çıkacağı. Ben kendi resmimi kemalata ulaştırsam, hepimiz ulaştırsak, nihayetinde nereye varacağız, neyi seyredeceğiz? Birimiz kolu, birimiz ayağı, birimiz kafayı mı oluşturuyor? Veya bambaşka türlü bir iskelet yapı mı var?

Lakin oraya varmadan evvel, kendi denklemlerimizle ilgilenmek edep bakımından doğru geliyor bana. İlaveten denklemlerimizde sürekli başa dönmeyi sonlandırmak iyi bir başlangıç olabilir. 1. denklemimde kemalatı bulduysam, 2. denklemim ile ilgilenirken 1’i yeniden eski dengesiz hale getirmeyeyim. Bu şuna benziyor; elimde bir top çevirmeye başlıyorum (1. denklemle ilgileniyorum), tamam oldu, şimdi diğer elimde diğer topu çeviriyorum (2. denklem), böyle böyle sağlam bir cambaz olmayı öğreniyorum aslında. 

Yok ben cambaz olmam, kime neyi çevireceğini söylerim mi diyorsun, tamam, oraya da önce bu top çevirmelerden gideceksin gibi görünüyor. Ben verilen her topu, tüm uzuvlarımda, istenilen her türde çevirmeyi hallettim, dengem de bozulmadı, bu esnada ipte uçurumun üstünde yürüdüm, arada düşeyim diye ok attılar, top attılar, yine de düşmedim, düşeyazdım da topladım, ayağım ipten ayrılmadı diyorsan, tamam, icazetin verilsin, şimdi sen söyle kim nerede, ne zaman, nasıl top çevirsin; hatta söze dökmene bile gerek yok, oyununu kur, herkes kendi denklemiyle bir köşede ilgilensin, herkes bir köşede top çevirsin o oyunda. Biri bir köşede tek top, diğeri duvar kenarında 5 top çevirirken, birileri de birbirlerine atarak çoklu bir top çevirme yapacak. Basketbol oynar gibi. İletişimi kurabilenler paslaşabilecek, kuramayanlar, sahanın dışına topu kaçırıp duracak. Hatta ekip kendini tanır, o basket takımında doğru rolü bulur (oyun kurucu mu, pivot mu vb), antrenmanlarını kaçırmaz (irade oluşumu) ve düzgün de iletişim kurar, paslaşırsa o maçı o takım alır, alamazsa bile güzel bir oyun çıkarır, tarafı belli olur. 

Bedavaya, yani hak etmeden kime ne yapacağını söylemek ancak hadsiz ve edepsiz ortamlarda veya kişilik yapısında olur ki, bunun da şeriatta yeri yok gibi görünüyor. Şeriat ki seni, içinde bulunduğun toplumu dengeye getiren kurallar ve uygulamalar bütünü çünkü. 

Burada denklemlerinde itidali bulma kısmında esma terkibine değinmeden geçmek olmaz gibi geliyor bana. Esma terkibi bir antrenman gibi. Bacağı kuvvetsiz olanın kuvvetlendirmek için yürüyüşe başlaması gibi. Anlamak güç elbette. Allah alakadar olanlara kolaylık versin, kendi esmasının ayetleri sana nasıl bir antrenman programı sunuyor anlamak için. Nerem kuvvetsizmiş de kuvvetlendirmem gerekir veyahut nerem aşırı kuvvetli de biraz çalıştırmayı bırakmam gerekir. Sonra da uygulamak, amel etmek için Allah bir kolaylık daha versin. 2 kademeli keza. 

Bu esnada da yukarda dediğimiz gibi bol bol tövbe estagfirullah, evvela kendimize. İtidale gelmek için evvela istiğfar etmek maksatlı. Allah affetsin, tipimiz kaymış, geziyoruz öyle.

Selametle.